شعر شکل سلیطه ای غمگین
روبرویم نشست اخمی کرد
رو به فانوس بی اراده ی ماه
خنده ام را دوباره زخمی کرد
واژه واژه مرا دوباره شنید
رفت تا بی تناسب تردید
در قدمگاه خلسه ای نومید
قافیه قافیه مرا بوسید
دست بردم میان گیسویش
لب نهادم بروی لب هایش
مصرعی داغ شد لبم ناگاه
ریختم من درون تب هایش
زندگی این همیشه ی جاری
سردی بستری است تکراری
گرم میشد ز اشکهایم باز
بسترم ، این زعاشقی عاری
شعر تنها و بی پناه آمد
تا ته جاده ی گناه آمد
بامن خسته از نهایت شب
این سلیطه دوباره راه آمد
دوازدهم شهریور
#امیر_دادویی
https://t.me/+UisvmNm3bfVmOGQ0
ولیالله درودیان زادهٔ ۱۳۱۷ در نقوسان تفرش، شاعر و پژوهشگر ادبیات فارسی، در شامگاه یکشنبه ۱۹ مهرماه ۱۴۰۵ چشم از جهان فروبست و چهارشنبه ۲۲ مهرماه در قطعهٔ نامآوران بهشت سکینهٔ کرج به خاک سپرده شد.
زندهیاد درودیان در طول عمر پربار خود آثار متعددی در شناخت دهخدا منتشر کرد که راهگشای پژوهشگران این زمینه است، ازجمله نگارنده در کتاب دهخدا و لغتنامه از آنها بسیار سود بردهاست.
آثار مرتبط با دهخدای درودیان را میتوان به دو دسته تقسیم کرد:
الف) آثار تألیفی و پژوهشی: دهخدای شاعر (امیرکبیر، ۱۳۵۹/۱۳۶۳)، گزیدهٔ کتابشناسی دهخدا (چاپشده در بخش پایانی دخوی نابغه و دهخدا مرغ سحر در شب تار)، برگزیده و شرح آثار دهخدا (فرزان روز، ۱۳۸۵)، بازخوانی چرندپرند (سورهٔ مهر، ۱۳۸۸)، چرند و پرند (نیلوفر، ۱۳۹۱/ ۱۳۹۹).
ب) گزیدههای مقالات دربارهٔ دهخدا: دخوی نابغه (گلآقا، ۱۳۷۸)، دهخدا مرغ سحر در شب تار (اختران، ۱۳۸۳)، دهخدا چراغی که خاموش شد (آیدین، ۱۳۹۰/ ۱۳۹۹).
از دیگر آثاراو میتوان به این کتابها اشاره کرد:
گویش نقوسانِ تفرش (آیدین، ۱۳۸۷)، برگزیده و شرح آثار عبید زاکانی (فرزان روز، ۱۳۸۸)، برگزیده و شرح تاریخ بیهقی (فرزان روز، ۱۳۷۷/ ۱۳۸۳/ ۱۳۸۹)، تلخستان (مجموعهٔ شعر، آیدین، ۱۳۵۸/ ۱۳۸۲)، در جستوجوی سرچشمههای الهام شاعران و دو مقالهٔ دیگر ( چشمه، ۱۳۶۲)، در غریو باد و باران (مجموعهٔ شعر، چیچیکا، ۱۳۷۲/ ۱۳۷۹)، صادق هدایت به روایت انجوی شیرازی (نیلوفر، ۱۳۹۷/ ۱۴۰۱)، مونوگرافی دهکدهٔ نقوسان (ارشک، ۱۴۰۳)، زندگی و آثار پروین اعتصامی، شاعری با چشمهای آرام (مؤسسهٔ ایران، ۱۳۷۷)، سرچشمههای مضامین شعر امروز ایران(نشر نی، ۱۳۸۵).
نام و یادش همواره گرامی باد.
، ۲۳ مهرماه ۱۴۰۵
معرکه برپاست
های و هوی و نعره انبوهی از اوباش
هیزم این آتش غوغاست!
متهم با جامه های پاک
هیبت و استادگی در صورتش قاطع
نور معصومیت از پیشانیش ساطع
با کلوخ تهمت این نان به مزدانی که بیخود گرد آوردند
هر ورق ناخوانده هم آخر شود شکاک!
تا بخواباند صدا های مخالف را
پتک می کوبد به میز محکمه قاضی
واژه های حکم پیشاپیش
-بار سنگینی که حتی آسمان با آنهمه وسعت
از قبولش کرد استنکاف-
در ضمیر تیره اش انداخته تشویش
جام شادی نوشتان اما
خنده های فتحتان کوتاه خواهد بود
این همه نفرت پراکندن
خاک را با کینه و اجحاف آکندن
عاقبت می پرورد آتشفشانی را!
محمد رضا راثی
آنگاه آب خون دهانش را
با آفتاب شست
و در مسیر باد
موجی به پای کرد.
ماه ایستاده بود گرم تماشا
بازیگرانه بازی دریا را.
بادی که بادبان تو را میبرد
دلتنگی اش گرفت.
هویی کشید و کوچه ی خشکی را
از شهرهای دور فراخواند
آهی وزید،
پنجره ای واشد
آوازهای بی نفسی ناگاه
سرریز کرده توی دهان باد
خواندند.
و آب را
تا آفتاب برده و گریاندند.
باد از شُراع کشتی افتاد
زیتون جوانه کرد و کبوتر شد
و نوح را کشید به سوی خویش
کشتی به گل نشست
از سنگ چشمه سرزد و خندید.
شهری طلوع کرد
از آسمان
نانی رسید.
فرقی شکست و خون کسی ریخت.
خورشید خون روی دهانش را
با آب شست.
بادی وزید و روی صورت دریا
چینی شکفت و خفت
خاک از درون واژه برون ریخت
و برج و باغ شکل گرفتند
و در گلوی سیب
بوی گناه و وسوسه پیچید
جنگی رسید و صلح برادرها
آتش گرفت.
ما آمدیم
خون دهان خویش
با آب و آفتاب بشوییم.
شب مست بود.
ماه ایستاده بود گرم تماشا
بازیگرانه بازی ما را.
فصل شکست بود.
3/7/96