اسیدی/سید علی می افضلی
درین روزهای اسیدی
تو ای کاش
به داد دلم می رسیدی!
#سیدعلی_میرافضلی
@seyedalimirafzali
غزل دیوانه - حریف/سالار عبدی
آی عشقم! نکند رفته ام از یادِ ظریفت!؟
نتوانسته شود این منِ دیوانه ، حریفت!!
ژرف و بی باک ، نهنگیده غمت در هیجانم
چه کشیده من توفانی از اندام نحیفت
تو خودِ عشقی و از زمره ی خوبانِ الستی
اشهدُ انَّ به چشمانِ غزلخوان و شریفت
که من از حلقه به گوشانِ پشیمانِ تو هستم
که چرا دیر عبوریده ام از نوبتِ قیفت
لطف کن نام مرا نیز بیَفزا به محبّان
تهِ فهرستِ مجانینِ مُطَلّای صحیفه ت
پاک و تن - ناز ، حلولیده خیالت به خیالم
با وضو بوسه زده شعرم از اجزای عفیفَت
تو! خدایی که زمینی شده در قرنِ جنونم
عکس من نیز ضمیمه شده در خلوتِ کیفت
مطمئنّم ! شب وصلت که شبی جامه دران است
مجتهد می شوم از برکتِ آغوشِ لطیفت
این منم مرد غریبی که شکسته کمرم با
تهمت مدعیان ِ دغلِ خوار و خفیفت
این منم شاعر شوریده و سالار تغزّل
که غزل هاش ، مقفّی ست تماماً به ردیفت
......
سالار عبدی
کانال رسمی سالار عبدی
http://telegram.me/abdiisalar
نق زدن " یا " نقد کردن "!/ادوارد سعید
وظیفه روشنفکر، “ نقد نهادهای قدرت ” است.
یک اصل مهم که در طول تاریخ در عرض جغرافیا به اثبات رسیده، این است که قدرت بدون نقد فساد می آورد.
اخلاقی ترین آدم ها هم وقتی در بالای پلکان قدرت بنشینند، اگر به طور جدّی با نظارت و نقد کنترل نشوند، دچار “خودشیفتگی” می شوند و پس از این به باتلاق “ ایدئوکراسی” فرو می غلتند( یعنی “مذهب حافظ قدرت” ) و پس از آن هرچه بر دیگران مکروه و حرام است، بر “سلطان” مباح می گردد!
به همین دلیل در جامعه، روشنفکر نقد می کند و نقد می کند تا نهادهای قدرت “سالم” بمانند.
یکی از ویژگیهایی که روشنفکر را از “ روشنفکرنما ” یا همان “روشنفکر مآب” جدا می کند این است که روشنفکر مآب “نقد” نمی کند، بلکه “نق می زند”.
نقد کردن کار آسانی نیست.
شما برای نقد کردنِ مدیریّتِ یک سیستم، لازم است تاریخچه و گردش کار این سیستم را بدانید، آمار و ارقام مربوط به این سیستم را مرور کنید و با فرآیند تجزیه و تحلیل اطلاعات آشنا باشید.
پس نقد کردن تخصّص و مهارت و صرف وقت و انرژی می خواهد، امّا شما می توانید راجع به هر چیزی "نق بزنید" بدون اینکه کمترین وقتی صرف مطالعه و پژوهش آن موضوع کرده باشید!
“نق زدن” یک فرایند “هیجان مدار” است. یعنی ما با "نق زدن" آرام تر می شویم، خشم و غم خود را با دیگران در میان می گذاریم و “دردِ دل” می کنیم، امّا “نقد کردن” یک فرایند “مسأله مدار” است.
ما هنگام نقد، خودمان را سبک نمی کنیم، بلکه مساله را “حلّاجی” و زیر و رو می کنیم.
“نق زدن” مخاطب تعریف شده ای ندارد، کافی است گوش مفت بیابی، آن وقت می توانی شروع به نق زدن کنی، ولی نقد کردن، مخاطب تعریف شده ای دارد. مخاطبِ روشنفکر پیش از همه، نهادهای قدرت هستند و سپس کارشناسان، گروه های ذی نفع، رسانه ها و سایر نقدکنندگان.
نقد کردن علاوه بر نیاز به دانش و مهارت و صرف وقت و انرژی، نیاز به شهامت و شجاعت دارد، شجاعتِ پرداخت هزینه!
شما می توانید در هر میهمانی که می نشینید و هر تاکسی که سوار می شوید "نق بزنید"، کسی کاری به کار شما ندارد! ولی اگر نقد خود را برای نهادهایِ قدرت و رسانه ها ارسال کنید، باید آمادگی پرداخت هزینه را هم داشته باشید. بنابر این یکی دیگر از ویژگیهایِ "روشنفکران" که آنانرا از "روشنفکرمآبان" جدا می کند،“ شجاعت ” است.
البته اینجا لازم است راجع به گروهی از روشنفکران توضیح دهم که کار سخت تری در پیش می گیرند و آن آگاه سازی توده هایِ مردم است.
کسی که قرار است توده های مردم را آگاه نماید، از یک سو باید دارای دانش و مهارت نقد باشد و از سویی باید بتواند با زبان غیرِ تخصّصّی سخن بگوید. این کار شبیه “بند بازی” است. اگر کمی تخصّصّی تر سخن بگوید، مخاطبانش سخنش را نمی فهمند و اگر کمی عوامانه تر سخن بگوید، به سرعت دچار “پوپولیسم” یا "عوام زدگی" می شود!
بسیاری از روشنفکران که به این قلمرو پا گذاشتند یا از اینطرف یا از آنطرف فرو افتادند، با اینحال این قلمروِ پُر خطر را نباید خالی گذاشت، چرا که با خالی گذاشتن این قلمرو، جا را برایِ “پوپولیستهایِ واقعی” باز می کنیم یعنی کسانی که به جایِ نوشتن کلمه “مار” ،شکل “مار” را طراحی می کنند.
ویژگی مهم روشنفکران این است که تشکّل و شبکه سازی می کنند، روشنفکر اهل انزوا و در خود فرورفتن نیست. او از جامعه قهر نمی کند و ناامید نیز نمی شود، چراکه از ابتدا هم توقع تغییراتِ دراماتیک نداشته است. "روشنفکرمآبها" ناامید و سرخورده اند.
شاید برخی از آنها روشنفکرهایی بوده اند که توقعِ زیادی از مردم و جامعه داشته اند، آنان به دنبال “اتوپیا” یا همان "مدینه فاضله" بوده اند، و ناکام مانده اند.
روشنفکر به حرکت دائمی و پله پله اجتماع امیدوار است، بنابراین تماسش را با جامعه حفظ می کند و تیم و تشکّل می سازد. منظور از تشکّل، محفل نیست، بلکه نهادهایِ مدنی است، نهادهایِ مدنی شناسنامه دار که به طور دائمی رشد می کنند و با جامعۀ بیرون از خود ارتباط برقرار می کنند، اثر می گذارند و اثر می پذیرند.
منبع: کتاب روشنفکر کیست؟ روشنفکری چیست؟
نویسنده: "ادوارد سعید " متفکر و منتقدِ فلسطینی"
گنج/توکل بیلویردی
در پای تریبون که ندارد شنوایی
در حال سخن گفتن و فریاد کشیدن
اثبات نماید هدف کوچک خود را
انگار که آنان که گرفتار سکوتند
وابسته این پرت و پلایند
در پای تریبون
اکسیژن و وقت است که هر دم شود اتلاف
ای کاش که اندیشه شرف داشت به بیهوده شنیدن
هرچند که مستلزم رنج است
اما
آبستن گنج است
گنج/توکل بیلویردی
در پای تریبون که ندارد شنوایی
در حال سخن گفتن و فریاد کشیدن
اثبات نماید هدف کوچک خود را
انگار که آنان که گرفتار سکوتند
وابسته این پرت و پلایند
در پای تریبون
اکسیژن و وقت است که هر دم شود اتلاف
ای کاش که اندیشه شرف داشت به بیهوده شنیدن
هرچند که مستلزم رنج است
اما
آبستن گنج است