........................؛
نه گفتگویی
نه های و هویینه حرفهای گرمِ عاشقانه ای شان
برای سیل ِ گریه
نه بهانه ای شان
ز دوردست آسمان
به هم رسیدند
چرا
خدای من
بگو به بُغضی انبوه
چه شد که هر دو سر به زیر پر کشیدند
و گریه کردند
غریب و بی صدا و یکریز
دو ابر
از دو سوی آسمانِ دیشب
به روی باغ زرد پاییز
(س.م.معراجی)