روزانهها
همهپیوندها
- صیانت شعر
- شهرستان ادب
- نور هان
- متن نو
- آوانگاردها
- انجمن ادبی نیماژ
- معاصر خوانی
- خوابگزار
- طرفه
- شورش شعر نو
- آنتولوژی
- کافه
- شعر مانا
- گنجینه ی بهترین شعرها
- ابری ترین آواز
- کوچه - پیمان طالبی
- علی داوودی
- گلشهر شعر
- آرایه ها
- بفرمایید
- آپلودر
- مهر و ماه - انتخاب شعر
- نقد ادبی
- خبر بان
- کافه کلمه
- پایگاه مقالات
- بلوط
- متن نو
- ما چند نفر
- آرزو نوری
- سیروس نوذری
- اسماعیل امینی
- مرتضی دلاوری
- بهترین شعرها
- مقداد قنبری
- شعر نو
- میثم ریاحی
- همراه با شعر
- وبلاگ تمامی شاعران
- ادبیات اقلیت
دستهها
ابر برجسب
حسنجدیدترین یادداشتها
همه- نا شاعر / محمد جلیل مظفری
- ملاقات /حبیب فرشباف / علی تقی زاده
- ایران من /سعید سلطانی طارمی
- در نقد و بررسی کتاب "ترجمهی شعرهایی که خواب دیدهام" / محسن حسینی(طه)
- لجاجت /محمد رضا راثی پور
- زمانه عسرت /محمد رضا راثی پور
- نامه /پیام سیستانی
- شهر بینوای من/ مهدی عاطفراد
- نیما و جهان آشوبناک/ مهدی عاطفراد
- بر هوا /محمد ابرغانی
بایگانی
- بهمن 1404 16
- دی 1404 2
- آذر 1404 22
- آبان 1404 8
- مهر 1404 45
- شهریور 1404 33
- مرداد 1404 15
- تیر 1404 26
- خرداد 1404 23
- اردیبهشت 1404 32
- فروردین 1404 28
- اسفند 1403 31
- بهمن 1403 29
- دی 1403 34
- آذر 1403 30
- آبان 1403 28
- مهر 1403 27
- شهریور 1403 26
- مرداد 1403 22
- تیر 1403 37
- خرداد 1403 19
- اردیبهشت 1403 23
- فروردین 1403 36
- اسفند 1402 27
- بهمن 1402 22
- دی 1402 31
- آذر 1402 16
- آبان 1402 29
- مهر 1402 26
- شهریور 1402 21
- مرداد 1402 27
- تیر 1402 30
- خرداد 1402 15
- اردیبهشت 1402 31
- فروردین 1402 27
- اسفند 1401 13
- بهمن 1401 7
- دی 1401 28
- آذر 1401 10
- آبان 1401 36
- مهر 1401 26
- شهریور 1401 25
- مرداد 1401 36
- تیر 1401 33
- خرداد 1401 17
- اردیبهشت 1401 35
- فروردین 1401 2
- اسفند 1400 21
- بهمن 1400 14
- دی 1400 14
- آذر 1400 31
- آبان 1400 27
- مهر 1400 37
- شهریور 1400 7
- مرداد 1400 9
- تیر 1400 24
- خرداد 1400 18
- اردیبهشت 1400 40
- فروردین 1400 9
- اسفند 1399 16
- بهمن 1399 7
- دی 1399 35
- آذر 1399 27
- آبان 1399 20
- مهر 1399 55
- شهریور 1399 10
- تیر 1399 3
- خرداد 1399 35
- اردیبهشت 1399 13
- فروردین 1399 40
- اسفند 1398 17
- بهمن 1398 20
- خرداد 1398 1
- اردیبهشت 1398 4
- اسفند 1397 2
- دی 1397 2
- آذر 1397 1
- آبان 1397 6
- مهر 1397 4
- شهریور 1397 11
- مرداد 1397 3
- تیر 1397 3
- خرداد 1397 5
- اردیبهشت 1397 2
- فروردین 1397 7
- اسفند 1396 52
- بهمن 1396 49
- دی 1396 31
- آذر 1396 31
- آبان 1396 42
- مهر 1396 37
- شهریور 1396 28
- مرداد 1396 37
- تیر 1396 36
- خرداد 1396 34
- اردیبهشت 1396 21
- فروردین 1396 36
- اسفند 1395 27
- بهمن 1395 17
- دی 1395 14
- آذر 1395 31
- آبان 1395 31
- مهر 1395 33
- شهریور 1395 28
- مرداد 1395 30
- تیر 1395 27
- خرداد 1395 33
- اردیبهشت 1395 24
- فروردین 1395 32
- اسفند 1394 34
- بهمن 1394 24
- دی 1394 11
- آذر 1394 13
- آبان 1394 7
- مهر 1394 22
- شهریور 1394 9
- مرداد 1394 20
- تیر 1394 1
- خرداد 1394 39
جستجو
چند نکته/محمد رضا شفیعی کدکنی
حرف های روزمره را تبدیل به سطرهای پلکانی می کنند و آن را شعر منثور یا شعر سپید می نامند!
.
.
.
.
.
در هر پدیدهی هنری که از نمطِ عالیِ خود باشد، بیگمان، حالتی پارادوکسی وجود دارد: عبور از محال، رفتن به سوی دست نایافتنیها، پذیرفتن و در عین حال نپذیرفتن.
در یک کلمه: آزادیِ مطلق، در کمالِ تقید!
یعنی همان (سهل و ممتنع)
قدما این اصطلاحِ (سهل و ممتنع) را با تأملِ بسیار و نبوغ خود شکل دادهاند و در هیچ زبان دیگری در حوزهی بوطیقا کلمهای که دقیقا برابر #سهل_و_ممتنع بتواند قرار بگیرد وجود ندارد.
تی اس الیوت میگوید:
«#شعر خوب شعریست که هر کس آن را بخواند بگوید من هم اگر میخواستم بگویم، همین را میگفتم، اما از عهدهی آن بر نمیآمدم»
در جوهرِ تمامِ شاهکارهای هنری، این پارادوکسِ دست یافتن به محال وجود دارد: اجتماعِ نقیضینِ «آزادی و تقید»
از یک سوی پذیرفتنِ اصول و لوازمِ ساخت و صورتها و آنچه «#فرم» را سامان میدهد، و از سوی دیگر، عبور در کمالِ آزادی.
هرچه موانع بیشتر باشد و عبور از این موانع آزادتر انجام شود، ما به جوهر هنر نزدیک تر خواهیم بود.
شعرِ #حافظ، بهترین نمونهی عبور از موانع است و رسیدن به آزادی.
شعرِ رشیدِ وطواط که سرشار از صنایعِ بدیعیست، عبور از موانع هست اما رسیدن به آزادی در آن وجود ندارد، فقط جان کندن برای سامان دادنِ صنایع بدیعیست. ساختنِ فرمهای مرده است. فرم هایی که عبور به سوی هیچگونه آزادی در آنها وجود ندارد.
از سوی دیگر، نقطهی مقابل رشید وطواط، «چیزها»ییست که در عصرِ ما، در روزنامهها به عنوانِ شعر یا شعر منثور یا #شعر_سپید، صفحات تمام مطبوعات را در نیم قرن اخیر پر کرده است: رسیدن به آزادی، آزادیئی که مثلِ خاکِ راه جلو پای هر متکلمی وجود دارد.
هر کس بتواند چند جمله فارسی بنویسد، بی هیچگونه عبور از مانع.
یعنی حرفهای روزمره را تبدیل به سطرهای پلکانی کردن و گفتن مثلا که:
من ابرها را تماشا میکنم
ابرها هم مرا تماشا میکنند
و اینگونه عباراتِ روزمره را شعر نامیدن.
راستی اگر اینها شعر است، پس چه چیزی شعر نیست؟
.
.
_____________
محمد رضا شفیعی کدکنی
رستاخیزِ کلمات
نشر سخن
صفحههای ۲۴۲ و۲۴۳
.
https://telegram.me/shafiei_kadkani
پیاله موهوم/محسن صلاحی راد
ستارهها را هر صبح دانه میکردم
مگر تو پردهدرِ بیبدیلِ شب باشی
و آسمان و زمین
یکسره
سریرِ تو باشد...
نمک به زخم که نه
به این پیالۀ موهومِ پُرستاره بپاش
مگر خیالِ گرفتارمان فغان گیرد
مگر حدیثِ من و تو
دوباره
جان گیرد.
تهران، ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۳
ای صبح/محمد جلیل مظفری
ای صبح صبح حوصله کن زود است!
شب تازه دارد از نفسِ شرق میوزد
شرم ستاره قلبِ فلق را
خون کرده است
بگذار شب دوباره شود، آری
بگذار
این شعر تازه را
از تنگنای قافیه برهانم
بگذار شب
سرشار از ستاره شود
باری...!
آنگه بیا
نورِ پلشت و پلیدت را
از چشمِ آفتاب
بر هر چه هست و نیست
قی کن
سرتاسر زمین و زمان را
تا بیکران
با پایِ آفتاب
طی کن.
خرداد1396
شهسوار/اقبال مظفری
سوار نابلدی بود
ولی به راه افتاد
به بوی شهر حقیقت
و در سوادِ افقهای نیلگون گم شد.
شبی سرودش را
برای خیل نجیب ستارههایش خواند
واز شکوه کلام
درون حنجرهاش، دستههای گل رویید.
چه قامتی! که بلندای سرو پیش حضورش
به یک نهالکِ بی برگ و بار میمانست
کسی چه میدانست
که آن ستارهی خاکی
شبی به عالم بالا عروج خواهد کرد؟
و ما نداستیم _
کدام روز، از این روزهای بی تاریخ
به جاودانگی نام پر صلابت او
درون دفتر ایام ثبت خواهد شد؟
و ما نداستیم _
چگونه بال گشود از هوای تنگ قفس؟
سوار نابلدی بود
ولی به پیشانی
نشانههای غریبی ز صبح صادق داشت
و در نهایت راه
در آخرین منزل
به زین مرکب خورشید، شهسواری شد!
شعری از اقبال مظفری/ از مجموعهی "بر مدار شورش و شیدایی" / انتشارات زمانه/ سال 1372/ صفحهی 34
__________________________________________________________________