روزگاری خانم سوسن شریعتی گفته بود خوبی در ایران مخاطب خود را از دست داده است. وشاملو در دوران خلاقیت آتشین اش در دوران
کتاب جمعه حدس زده بود که : عشق را در نهان خانه دل پنهان باید کرد(نقل به مضمون)در آن دوران خام شکل گیری یک بیماری جانفرسای در غریو پرهیاهوی اجتماعی:در یک جانب توده ای ها واکثریتی ها آویزان به سوسیالیسم واقعا موجود اتیوپی وافغانستان را جمهوری دموکراتیک خلق می نامیدند وهر انتقاد هر چند نرم از اردوگاه سوسیالیسم موجود رامارک " وابسته به سیا" می زدند.خط سه ها یکجوری سرگرم پیدا کردن موعود گم شده بودند وتوفانی ها آلبانی را کعبه می ساختند.جلال الدین فارسی از اقتصاد اسلامی سخن ها می گفت و...وامروز تنها سرود تلخ شاملوست که در کرانه زندگی میدرخشد وآنهمه در دسترسی موعود هاحتی از ذهن صاحبان آن سخنها نیزحذف شده است.سرعت زمانی این تغییر بسیار شگفت انگیز است بقول اکتاویو پاز سرعتش کرختی زاست.

گنجشک ماده،
آمد کنار پنجره: جیک جیک جیک
اینجا برای لانه چطور است؟
گنجشک نر،
پرهای گردنش را بم کرد
با اخم گفت:
انگار امن نیست
حس می کنم که گربه ی گستاخی
بر چارچوب پنجره چنگول می زده...
گنجشک ماده،
پرواز کرد و رفت
توی شکاف تیرچه ای زیر سقف ماه:
جیک جیییک، جیییییک، جیییییک
اینجا برای لانه چطور است؟
گنجشک نر،
خود را تکاند و بال به هم زد
و با غرور گفت:
خوب است و مطمئن
یک سال با زن جدا شده ام اینجا....
گنجشک ماده،
ناگاه پر کشید
از پارک ها و باغچه ها رد شد
از دره ها گذشت
رفت و نشست روی بوته ی ازگیلی
پرهای گردنش را
با ناز زیر کرد:
جیک جیک، زود باش
چوب ظریف
خاشاک نرم
و پنبه ی لطیف
......
گنجشک نر
مانند موش آب کشیده:
جیک جیک چشم!
ای یار!
منظور من فقط...
گنجشک ماده،
چتر دم معطر خود را وا کرد
جیک جیک بجنب
خاشاک و مو بیار
چیزی درست زیر گلویم
بی تاب است
و جیک می زند:
و جیک می زند:
و جیک می زند:
آمد بهار
یار!
بهار آمد.
۹۴/۱۲/۳
نو سروده ای،
همراه با شادباش نوروزی تقدیم به همه ی یاران و آشنایان.
*

**
نوروز می رسد
آذرگشسب جاودانگی
این زایش خجسته ی عشق
گرمای شوکت و کرامت انسان
همچون هزاره های زمین
روییدن دوباره ی آن سرو کاشمر.*
آه ای سپیده ی البرز!
سیمرغ شعر من
در تابش شکوه تو پرواز می کند.
#محمد_علی_شاکری_یکتا
چون ابر به نوروز رخ لاله بشُست
برخیز و به جام باده کن عزم درست
این سبزه که امروز تماشاگهِ توست
فردا همه از خاک تو برخواهد رُست.
خیام نیشابوری
در گذشتۂ 526 ق.
●
ابر آمد و باز بر سر سبزه گریست
بی بادۂ گلرنگ نمیباید زیست
این سبزه خود امروز تماشاگه ماست
تا سبزۂ خاک ما تماشاگه کیست؟
..
صحرا رخ خود به ابر نوروز بشُست
وین دهر شکستهدل، به نو گشت درست
با سبز خطی، به سبزهزاری، می خور
بر یاد کسی که سبزه از خاکش رُست.
منسوب به خیام
●
از سه رباعی بالا، فقط رباعی نخست احتمال بسیار دارد از خیام باشد. دو رباعی دیگر را بعدها دیگران از روی رباعی اولی ساختهاند و از خیام نیست.
●
منابع:
مونس الاحرار، ج 2، ص 1145؛
طربخانه، ص 76
●●
"چهار خطی"
https://telegram.me/Xatt4
![]()
کارو دردریان (1304 همدان-1386 کالیفرنیا) نویسنده وشاعر ارمنی تبار ایرانی در همدان متولد شد اما در بروجرد و اراک زندگی کرد و پس از مرگ پدر مدتی را هم در مراغه و تبریز گذراند و پس از مدتی به تهران کوچ کرد . کارو از نسل نخست شاعران نیمایی است . در اشعار او نوعی تنفر از انسانیت،مدرنیسم و تعاملات بیهوده اجتماعی به چشم می خورد . شاید او را به حق شاعر درد نامیده اند . کمتر شعری از او وجود دارد که افق امیدوارانه ای را به نمایش بگذارد . دو کتاب او به نام های"شکست سکوت" و "کفرنامه" بیش ازسایر مجموعه های این شاعر طرفدار داشته و هنوز هم زیرزمینی تجدید چاپ می شوند .