بهارانه ها / سعید سلطانی طارمی

بهار 1

زن گفت:
سرشاحه ی چنار ،
از دکمه های سبز هیاهو ست.

مرد ،
از پنجره نگاه به بیرون کرد.
در کوچه های شهر زنی سبزه می شکفت.



بهار 2 

گنجشک ماده
آمد کنار پنجره :
                      جیک جیک جیک
گنجشک نر،
             با یک نوار سبز به منقار
                    خود را به او رساند.
و لانه ی جدید
               آغاز شد.
                         18/12/88                         


بهار 3         

یک روز ،
خورشید پای پنجره ات می آید
و شیهه می کشد.

بیدار می شوی
و چشم های قهوه ای ات سبز می شوند.


بهار 4

یک روز وقت ظهر
رنگین کمان شوخ و شلوغی
از سیم خاردار می گذرد
و دامن کشیده ی رنگینش را
توی حیاط کوچک زندان می ریزد
و چشم بند ها همگی سبز می شوند
                                  19 / 12/ 88
بهار 5
                   
نبض گیاه می طپد اینک میان دشت
در خاطرش خیال کدامین غزال مست
برقی زد و گذشت
کز ماجرای خویشتن آکنده جان دشت.

احترام / سید علی میر افضلی

به احترام بهار
جهان به زمزمه برخاسته ست:
درخت، دریا، دشت
پرنده، باران، سنگ
تو نیز
در این طراوت جاری
برای پر زدن از خود، دلی مهیا کن!

به بهار / محمد ابرغانی

به بهاری که می رسد از راه

حرفها دارم و نمی گویم

بگذارید

از در آمد که تو ،

سر و رویی صفا دهد

با یکی چای تازه ی خوشرنگ

که کشد هورت

خستگی از تنش برون برود

بعله ، اینقدر صبر کردم من

این یکی دو دقیقه هم رویش

خب بهار عزیز سوقاتی

این همه چشممان سفید شده

که بیایی بگو چه آوردی

مات مانده است و  قند در دهنش

گوئیا مثل سنگ خشک شده

سرفه ای می کند

صورتش تیره می شود

ول کن آقا ، نخواستم کادو

چایی ات را بخور

از شما گنده تر نداد کادو

سخن من مزاح بود

برو آقا به کار خویش برس

نشوی زیر هر فشار پرس!

بی خانه / مرتضی دلاوری

ای ابتذال خیره‌ی آرامش!

بی‌خانه‌ام...

              دهانه‌ی آتشفشان کجاست؟

نام تو را / علی رضا رجبعلی زاده کاشانی