ظهور تو/سید قاسم ناظمی

دست‌هایت ضریح تمناست

آی فردا که روح تو با ماست

نبض خورشیدی ات می‌تپد سبز

جای پای تو در کوچه پیداست

می‌گریزم به سمت نگاهت

اول و آخر عشق، آن‌جاست!

گرچه تنها ترینی تو، اما

عشق هم سخت تنهاست، تنهاست

کیستی؟ ای گل سرخ نرگس،

که حضور تو این‌گونه زیباست

آی مردان منگ تجاهل

درکجا نیست؟ او در همین‌جاست

زیر بوی گل سرخ، پنهان

زیر چتر درختان فرداست

ساکن کوچه‌های غریبی

عابر ساده گیوه درپاست!

***

کاش با من دل عاشقی بود

تا بگویم ظهور تو فرداست

تهران 1369

@seyednazemi

غوغای تنهایی/ محمد جلیل مظفری

امشب از غوغای تنهایی

با خودم هی شعر می‌خوانم

می‌دهم نام تو را آواز

حیف نامت را نمی‌دانم

رنگ چشمت را نمی‌دانم

بوی خیس گیسویت را نیز

گو چه می‌خواهی ز جان من

آه... ای رؤیای وهم انگیز؟

ردَ گرمای تنت را شب

تا خود دوزخ گرفتم من

هُرم لب‌های تو آتش زد

در تب رؤیا به جان و تن

تا بهاران آمدم با تو

رفته بودی خیس از باران

باز برگشتم به جای خود

باغ  زرد خشکِ پاییزان

باز برگشتم به فصل خود

پیکری از جنس پاییزم

تو بهاری،‌ سبز در سبزی

بی تو من سرد و غم انگیزم

ای رمیده از من و از شعر

ای دخیل گریه‌های من

چِل‌شفای زخم نومیدی

این سکوت تلخ را بشکن.

مهرماه 1393

#محمدجلیل_مظفری 

تهران / سعید سلطانی طارمی

تهران ،

احساس می کند 

در این لباس تیره دلش پوسید

باید

یک دامن پلیسه ی قرمز

پیراهن سپید

و کفش های سبز

                      بپوشد

و از چهار سمت  دلش رو به سوی آزادی

گردش کند

            ترانه بخواند

تعامل فعالانه/محمد رضا راثی پور

گاهی پرداختن صرف به ادبیات و به بهانه ارزش دادن مطلق به آن ، و بی توجهی به آنچه پیرامون ما می گذرد خود نوعی نقض غرض است یعنی انگار این آئینه صیقلی را کم جان تر از آن می پنداریم که بتواند بازتابی از درشتناکی های زندگی معاصر ما داشته باشد و به آهی مکدر می شود.این نگرش تقلیل گرایانه در کنار مخاطراتی که به خاطر پافشاری بر برخی مواضع بر حق که هزینه هایی به دنبال دارد میدان را  از هنرمندان درد آشنایی که قابلیت سمت و سو دادن اندیشه ها و افکار عمومی را دارند تهی می کند و افرادی منفعل می پروراند که چیزی جز منفی بافی در چنته ندارند.افرادی که در برج عاج کمال جویی و تنزه طلبی به این دلخوشند که در اینده دور از دست یکی پیدا می شود که غبار مهجوریت را از آثار این خود نابغه پنداران می زداید و مشتاقانه و بی جیره و مواجب ابعاد خلاقیت و نبوغ آنان را برای نسل بعد تشریح می کند.

البته سابقه ناکامی ها و سرخوردگی هایی که از ناحیه دخالت اهل هنر در کار سیاست عاید هنرمندان شده مزید بر علت بوده است.هنرمندان از دید رندان سیاست پیشه جز ابزاری برای تبلیغ و توجیه خبطها و تقصیرات ارباب قدرت نیست و چه چشمداشت پاداش دارد که همین که ارباب سیاست قوت لایموتی برایش تدارک دیده اند از سرش زیادست و برود خدا را هزار مرتبه شاکر باشد که هنوز زنده است و دچار تیر ناغافل خشم و طرد نشده است!

برهم زدن این مناسبات ناعادلانه هر چند آرزویی ست دور و دراز اما ناممکن نیست.

تا تعامل فعالانه   و نیز اصرار بر اعاده حق پامال شده اهل اندیشه و هنر ملکه ذهن ما و اصلی ترین دغدغه و دلمشغولی ما نباشد اوضاع بر همین قرار است.به قول مرحوم حسین منزوی زهی خیال باطل که به این دلخوش باشیم که زمانه غربال بدست دارد و سبک و سنگین می کند و ناقد و صراف قابلی است که در این ایام رندان دغلبازی هستند که چنان کلاهی گشاد برای صراف زمانه تدارک می بینند که تا سالها چشمش جایی را نمی بیند.

تو از ..../سعید سلطانی طارمی

سفر کنیم .

بیا سفر کنیم از این سترونی

                            که از درون ما تنوره می کشد

و هرچه را که بارور شده 

و هرچه را که رشد می کند

 که صبر می کند

که از عبور ابر و سایه و پرنده  تر شده

                                                  به کام می کشد 

تو از کدام سو رسیده ای 

تو از کدام،

              از کدام ،

                          از کدام آینه وزیده ای

که هرچه بو و با و بی در این فضاست

از تو می رسد.

به قلب من نگاه کن 

                  چروک می شود

به این جهان نگاه کن

نگاه کن که از سترونی چگونه ذره ذره پوک می شود

بیا سفر کنیم

سفر کنیم از این سترونی که با بهار تازه می رسد

دلم برای این چهار راه تنگ هم نمی شود 

عبور کن ، 

        عبور کن،

              همیشه این چراغ قرمز است 

همیشه در شقیقه های این پلیس یک سوال ساده زوزه می کشد 

                                          که پاسخش هزار راه می رود

بیا سفر کنیم...

                                                       17 / 12/ 87