یکی از همکارانم را به عنوان مدیر مسؤول نشریه داخلی بیمارستان تعیین کرده اند؛ بعد از حدود دوسال یک نشریه سی صفحه ایی چاپ کرده است حالا برای خودش حس مدیر مسؤولی احساس می کند و هر موقع به پیشم می آید نگاهی به نشریاتی که خریده ام می کند و می گوید: مدیر مسؤول این مجله کیه؟
هر کدام از نشریات را معرفی می کنم و می گویم: این فلانکسه و فلان مدت هم در زندان بوده و ...
بدون اینکه حتی نشریه را لمس کند آهی از ته دل می کشد و می گوید: ببین چه شغل پرمخاطره ایی برای خودمان انتخاب کرده ایم یکی نبود بگوید نانت نبود آبت نبود مدیر مسؤول شدنت چه بود؟
با تبریک روز جهانی زن

او پیش از آن که آهو باشد
یا پیش از آن که آه
او پیش از آن که آتش باشد
یا پیش از آن که ماه
انسان عصر ماست
یک زن، که در اداره ی خود کار می کند
و کیف کوچکش
از زندگی پر است
او با حضور روشن خود در میدان
ابهام رازوار حیاتش را
از سایه های گنگ برون می ریزد
و بوی خویش را
در آب و خاک و آتش ما جاری....
این سان
جریان عادی نفسش را
بر اعتماد خفته ی هستی
حک می کند
و مثل یک نشان عمومی
در هر کجای هستی امروزی جهان
لبخند می زند
حتی اگر
با بادهای گمشدگی
که از چهار سوی جهان می وزند
خم می شود، نمی شکند
او ،
از خانه تا کرانه های جهان کار می کند
و مثل یک سرود عمومی
از هر زبان که می شنوی زیباست

فریاد این گنجشگ های سربریده
در باغ ویران ِ شما را می شناسیم
بغضی گلوی بلبلان را می فشارد
بانگ کلاغان شما را می شناسیم
خون است در لعل لب گل های پرپر
چاقوی بّران شما را می شناسیم.
کوس ِ ان الحق می زنید و حق ستیزید
زنجیر و زندان شما را می شناسیم
کفتار مکارید و در دشت شقاوت
ما چنگ و دندان شما را می شناسیم
رنگ تباه و شیوه های پرده داری
بر نقش ایوان شما را می شناسیم
آهنگرید و نقشی از کاوه ندارید
ما پتک و سندان شما را می شناسیم
درجامتان خون سیاوش خوشگوارست
هشیار و مستان شما را می شناسیم
ساز مخالف می زنید این سوی پرده
هم این و هم آن شما را می شناسیم
در جان ِ ما یک باغ سوسن ، دشت لاله
خار مغیلان شما را می شناسیم
ای گریه هاتان اشک تمساح مجسم
ما کفر و ایمان شما را می شناسیم.
