
درمانده بود و در خلئی تاریک
با حجمِ بیتفاوتِ دیوارهای قهقهه
[میخوانْد
و بستهها که عینِ یکی چشمبند
انبوهِ خاطراتِ مرا سویِ آن نواحیِ
[بیبازگشت میبُرد
فریاد میزدم که من اینجا بودم
اینجا
عاشق شدم بریدم
پیوستم و شکستم و خوابیدم
با هر چه دود و دایره رقصیدم
خندیدم
و بیش از آنکه مردم در خانههایشان
[میگریند
اینجا گریستم
اما هوا نبود
و پنجره که واسطهٔ ما بود
و راهِ کوچکی که ببینیم
دیوار را نشانم میداد
نه، اتفاقها
هرگز نایستادند
هرگز برای ما
دستی تکان ندادند
آنها همیشه ناگاه
از اوجها
از اوجها به چاه درافتادند
درمانده بود و در خلئی تاریک
در تنگنای خندهٔ دیوارهای نزدیک نزدیک
فریاد میکشید ...
اما هوا نبود
اینک
جز با زبانِ بغض
جز با زبانِ آب
آبی که میچکد
بر گونهها و بیتاب
آخر چه میشود گفت؟
آخر چه میشود ...
۲۹ بهمن ۱۳۹۴
کوچهٔ کلارا

نوسروده ای از دفترچاپ نشده ی" سرگردانی در آینه های شکسته"
**
من نقشه ای دارم
.........
در نقشه ی من مرزهایی هست
مرز جنون ،
سرحد خون آلود
در شهرهای نقشه ی من جمعه بازاری
با دکه هایی مملو از سرمایه و سوداست
باید گزارش های شهرم را میان کاغذ شبنامه ای پیچید
شب ،
نامه ای پیچید.
باید گزارش داد
آفاق ظلمت
جاده های روشنایی را
درکام خود برده است
دنیای چالش های مرگ و زندگی اینجاست.
انسان ،
میان توده ی خاکستر خود ،
سرد و افسرده ست
هر روز با هُرّای آوارهزاران خانه می افتد به خاک و خون.
هر روز می خشکد هزاران جنگل و
هر روز می پوکد هزاران کوه
خمپاره می بارد به جای خنده بر اندام گندمزار.
من نقشه ای دارم
در لا به لای کهنه تاریخی.
اینک چه جنجالی!!
بوی جنون می آید از کشتارگاهی بی در وپیکر
در صفحه ی تاریخ من
در گوشه ای انگار، جنگ بزرگ دیگری برپاست.
آرایش فوجی
که رنگ و رویشان ،
چون صورتک های دغل زیباست
از پشت هرلبخندشان دریای خون پیداست
در گوشه ای
سرکرده ای از جنس بت های مقوایی
خوش کرده جا بر تختگاه و بر نمی خیزد
آدم نمایی زشت و هرجایی
در سایه اش
ابری به خاک سرزمین
یک قطره باران هم نمی ریزد.
یک روز بامن شاعری می گفت
اما دراین آفاق حیرانی
این لحظه ی سردرگریبانی
هر لب به نجوایی
هر دیده خورشید ی
در دست هر کودک
آیینه ای از جنس دانایی
تابیده بردیوارهای سخت تو در تو
نور امید از روزگاردیگری دارد
بارانی از سرزندگی
از چشم هرنوباوه می بارد.
لبخند تلخی بر لبم ماسید
وفتی که می دیدم
من نقشه ای دارم
در کهنه تاریخی که اوراقش
گنگ است و ناخواناست.
اول اسفندماه 1394
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توضیح : عنوان، جزو متن شعراست.اینگونه عنوان بندی را از شعرهای جوزپه اونگارتی شاعر ایتالیایی آموخته ام.

ﻋﺪﺍﻟﺖ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﻣﯽﭘﺮﺳﻢ
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﮐﯿﺴﺖ؟
ﻧﮕﺎﻫﯽ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺑﺮ ﭼﻬﺮﻩﺍﻡ،
ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻩﯼ ﻧﻤﻨﺎﮎ
ﻟﺒﺎﻧﺶ، ﭼﻮﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﻭﺻﻠﻪﺩﺍﺭﺵ،
ﭼﺎﮎ ﺍﻧﺪﺭ ﭼﺎﮎ
ﺯﺑﺎﻧﺶ ﻧﯿﺴﺖ !
ﺍﻣﺎ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ ﺑﺎ ﺳﺮ ﺍﻧﮕﺸﺘﺶ
ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ
ﻋﺪﺍﻟﺖ؟!
ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻣﺜﻞ ﻣﻦ، ﯾﮏ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩ ﺑﯽﺯﺑﺎﻥ،
ﺑﯽﻫﻢﺯﺑﺎﻥ، ﺧﺎﻣﻮﺵ !
ﮐﻪ ﺩﺍﯾﻢ، ﺳﻨﮕﺒﺎﺭﺍﻥ ﻣﯽﺷﻮﺩ
ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﭘﯿﺮ ﻭ ﺑﺎﺯﯾﮕﻮﺵ

دوستانه حرف می زنیم
دوستانه می رویم رو به انتهای شب
دوستانه یک مسیر صدهزارساله را
دور می زنیم و باز دور می زنیم
هیچوقت نیز حرفهایمان به انتها نمی رسد.
هیچ فکر کرده ای چرا
در مسیرهای منحنی کسی به انتها نمی رسد؟
فکر کن که توی برف و مه به سوی خانه می رویم
خانه روی خط راست ایستاده روی نقطه ی دروغ.
ما ولی میان برف و مه
روی انحنای بهت خویش دور می زنیم.
خانه دور نیست
ضلع شرقی خیالمان نشسته، پوزخند میزند.
آه
در خیال منطقی که در دقایق ریاضی اش جنون
گرفته است
ماجرا رسیدن است
هیچ دیده ای که در مدار دایره کسی به مقصدی رسد؟
بازی طبیعت است این.
ما فقط رونده ایم
راست است این که مقصدی در انتهای راه نیست
ما همیشه توی برف و مه به سوی باد می رویم
فکر کن چقدر جالب است
این که این روندگی
نفس زندگی ست.
26/8/92