سیولیشه

نشریه اختصاصی شعر نیمایی

سیولیشه

نشریه اختصاصی شعر نیمایی

شاعران معاصر در محضر شاطر عباس صبوحی / سید علی میر افضلی




شاطر عباس صبوحی (1257_1315ق) شاعری عامی بود که اشعارش را به سیاق طبع خداداد می سرود. گویا هنگام وفات، دستنویس دیوانش همراه خرت  و پرت های منزل گم می شود و تا سالها بعد، از اشعارش خبری نیست جز بر زبان مردم. در سال 1306 شمسی یکی از ناشران تهران با توجه به شهرت فراگیر اشعار شاطر عباس تصمیم می گیرد آنها را  از روی روایات شفاهی گردآوری و منتشر کند. این کار باعث می شود تا در میان اشعار شاطر، اشعار زیبایی از شاعران دیگر نیز راه یابد و دیوان این شاعر به صورت مجموعه شعری خواندنی درآید.
بااین همه اشعاری که انتسابشان به شاطر عباس قطعی است نشان می دهد که صبوحی در شاعری کم از بزرگان شعر نداشته است. شش غزل او همراه با مختصر شرح حالش تنها در یک تذکره با نام "تذکره شعرای معاصرین دارالایمان قم" به تصحیح نگارنده آمده است و برخی اشعار دیگر وی هم با واکاوی های نسخه شناختی و سبک شناختی صحت انتساب به صبوحی را برمی تابند.
آنچه در این مجال کوتاه گفتنی است این که برخی بزرگان شعر معاصر چه در زمان زندگی شاطر عباس و چه بعد از وفات او تحت تاثیر اشعار وی قرار گرفته اند. اکنون سه مورد از این اثرپذیریها را می آوریم:
1. ملک الشعرای بهار:
در غزلی با مطلع 
لاله خونین کفن از خاک سر آورده برون
خاک مستوره ی قلب بشر آورده برون
به استقبال غزلی از شاطر عباس با مطلع
آسمان گر ز گریبان قمر آورده برون
از گریبان تو خورشید سر آورده برون
رفته است.
2. مهدی اخوان ثالث
در شعر نیمایی
از تهی سرشار
جویبار لحظه ها جاری ست...
آنجا که می گوید:
آه اما با که باید گفت این، من دوستی دارم
که به دشمن خواهم از او التجا بردن؟
تحت تاثیر این بیت شاطر عباس بوده است:
دشمن اگر می کشد به دوست توان گفت
با که توان گفت این که دوست مرا کشت؟
3. قیصر امین پور
در بیت
شعاع درد مرا ضربدر عذاب کنید
مگر مساحت رنج مرا حساب کنید
ظاهرا تحت تاثیر این بیت شاطر عباس بوده است:
شد جور تو تقسیم به اعضای وجودم
آهم عوض خارج تقسیم گرفته
همچنین در شعر کوتاه
گفت احوالت چطور است؟
گفتمش عالی ست
......................... مثل حال گل
حال گل در چنگ چنگیز مغول
ظاهرا بدون اثرپذیری از غزل شاطر عباس با مطلع:
سرد شد کرمی بازار تو احوالت چطور است؟
تلخ شد لعل شکربار تو احوالت چطور است؟
نبوده است.

موسی و شبان/تهیه مطلب محسن احمد وندی

یکی از زیباترین داستان های مثنوی مولانا، داستان موسی و شبان است، داستانی که بر نوعی پلورالیسم و کثرت گرایی دینی تاکید دارد. در این داستان یک شبان، با زبانی ساده و سطح معرفتی پایین، خداوند را مناجات می کند ولی مورد خشم حضرت موسی (ع) قرار می گیرد، چون به زعم وی، سخنان شبان کفر است.مولانا در این داستان می خواهد به ما بگوید هر کسی متناسب با سطح معرفت خویشتن، درک و دریافتی از خدا دارد و لزومی ندارد که همه خدا را یک جور ببینند و عبادت کنند.این داستان را از زبان مولوی بشنوید:

دید موسی یک شبانی را به راه

کو همی گفت:ای گزیننده اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم، کنم شانه سرت

جامه ات شویم، شپشهایت کشم

شیر پیشت آورم ای محتشم

دستکت بوسم، بمالم پایکت

وقت خواب آید بروبم جایکت

ای فدای تو همه بزهای من

ای به یادت هی هی و هی های من

این نمط بیهوده می گفت آن شبان

گفت موسی:با کی است این ای فلان؟

گفت:با آن کس که ما را آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسی:های! بس مدبر شدی؟!

خود مسلمان ناشده کافر شدی؟!

گند کفر تو جهان را گنده کرد

کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

گر نبندی زین سخن تو حلق را

آتشی آید بسوزد خلق را


مثنوی مولانا/دفتر دوم/تصحیح رینولد نیکلسون/ ابیات 1720-1731


شعر، فرهنگ و ادبیات

https://telegram.me/mohsenahmadvandi

طرح/پیام سیستانی


کوه زیباست

خاصه وقتی که بر شانه‌هایش

ماه سر می‌گذارد.


آهسته می وزد/محسن صلاحی راد

آهسته می‌وزد

از پشتِ شیشه‌های خُنُک

                                             باد

انگشت‌های گوشۀ اوج و

                                        نشاطِ موج

در نیمه‌های یک تنِ آزاد ...



مرغانِ پاک و کوچکِ نیلی

بر رویِ سینه‌های  بلورآبِ  روبه‌رو

فوّاره می‌زنند

                     و می‌خندند

شیشه به پای حوصلۀ تب‌گرفته‌ای

آهسته

             می‌خزد.





تهران، باغ‌موزه‌ی قصر

12 شهریور 1392

طلوع /محمد جلیل مظفری


http://s3.picofile.com/file/8206608868/%D9%85%D8%AD%D9%85%D8%AF_%D8%AC%D9%84%DB%8C%D9%84_%D9%85%D8%B8%D9%81%D8%B1%DB%8C.jpg


امروز آفتاب

از مغرب نگاه تو تابید


یادش بخیر

آن روزها که من / دل می زدم به دریا

در بامداد مشرق چشمانت


تهران 23/3/91


#محمد_جلیل_مظفری