همسایه! عزیز من! باید بتوانی به جای سنگی نشسته، ادوار گذشته را که توفان زمین با تو گذرانیده، به تن حس کنی. باید بتوانی یک جام شراب بشوی که وقتی افتاد و شکست لرزش شکستن را به تن حس کنی.
باید این کشش تو. را به گذشته ی انسان ببرد و تو در آن بکاوی. و به مزار مردگان فرو بروی، به خرابه های خلوت و بیابان های دور بروی و در آن فریاد برآوری و نیز ساعات دراز خاموش بنشینی. به تو بگویم تا این ها نباشد، هیچ چیز نیست.
دانستن سنگی یک سنگ کافی نیست. مثل دانستن معنی یک شعر است. گاه باید در خود آن قرار گرفت و با چشم درون آن به بیرون نگاه کرد و با آنچه در بیرون دیده شده است به آن نظر انداخت. باید بارها این مبادله انجام بگیرد تا به فرا خور هوش و حس خود و آن شوق سو.ان و آتشی که در تو هست، چیزی فرا گرفته باشی.
دیدن در جوانی فرق دارد تا در سن زیادتر. دیدن در حال ایمان فرق دارد با عدم ایمان. دیدن برای این که حتماذدر آن بمانی یا دیدن برای این که از آن بگذری، دیدن در حال غرور، دیدن به حال انصاف.... یا غیر آن.
دنباله¬ی حرف را دراز نمی کنم. تو باید عصاره ی بینایی باشی. بینایی فوق دانش، فوق بینایی ها. اگر چنین بتوانی بود مانند جوانانی نخواهی بود که تاب دانستن ندارند. و چون چیزی را دانستند جار می¬زنند...
تو باید بتوانی بدانی چنان بینایی هست و به زور خلوت بتوانی روزی دارای آن بینایی باشی.
کوتاهش و گزینش: س.س.طارمی
من به یک چیز خیلی معتقدم و آن"شاعر بودن"در تمام زندگی است!شاعر بودن یعنی انسان بودن!بعضی ها را می شناسم که رفتار روزانه شان هیچ ربطی به شعرشان ندارد،یعنی تنها وقتی شاعر هستند که شعر می گویند؛بعد تمام می شود و دو مرتبه می شوند یک آدم حریص شکموی ظالم تنگ فکر بدبخت حسود حقیر...خوب، من حرفهای این آدم ها را هم قبول ندارم.من به زندگی بیشتر اهمیت می دهم و وقتی این آدم ها در شعرها و مقاله هایشان فریاد به راه می اندازند،من نفرتم می گیرد و باورم نمی شود که راست بگویند!می گویم نکند بخاطر یک بشقاب پلو است که دارند داد می زنند؟!فکر می کنم کسی که کار هنری می کند باید اول خودش را بسازد و کامل کند،بعد از خودش بیرون بیاید و به خودش مثل یک واحد از هستی و وجود نگاه کند،تا بتواند به تمام دریافت ها،افکار و احساس یک حالت عمومیت ببخشد.
"از کتاب،حرفهایی با فروغ فرخزاد،نشر مروارید"
https://t.me/lerave
( دلم می سوزد
برایِ زنبقی
که سال هاست سکوت کرده است )
چه وحشتی ... ؟
از صدایِ ، اضطرابِ ، شکوفه هایِ خسته می آید
از صدایِ تغزّلِ آه
از طعمِ تندِ نور / درشب هایِ / بنفشِ بی تابی
چه وحشتی !
از صدایِ یک گلوله / به سینه ها باقی ست
چه عطرِ نجیبی ...؟
از صدایِ دلِ شکسته می آید
پلک تا پلک
ابرها چگونه می گریند / زیرِ آن چترِ قدیمی
زیرِ آن آینه یِ زنگاری یِ خوشبخت
که / من دوست دارم
شکوفه ای ، خواب باشد تاببوسم اَش ...