آسمانی ابر در من آشیان کرده ست
آسمانی ابر خورشیدِ مرا پنهان به بغضی جاودان کرده ست
کوله بار هرچه دارم
_ مهربانی و تهیدستی
امانتهام_ بر دوشم
چوب دستی ِ سفر در دست
پا در راه
می روم امٌا
با حریر بافته از جاری اندوه بی پایان
مِه تمام دشت را در خود نهان کرده ست
وآسمانی ابر در من آشیان کرده ست
گام هایم
گُم
افق از هرطرف پوشیده در
حجم مِهی انبوه
بی نمودی از درخت و کوه
مِه زمین را هم سراسر آسمان کرده ست
وآسمانی ابر در من آشیان کرده ست
دستم را
بالا نمی برم، ستاره نمی چینم .
از آسمان ِ خانه ی من ، تنها
خوشه به خوشه نحسی و نکبت
آویختهّ ست .
از آسمان ِ خانه ی من خون ، چکان چکان
هر گوشه ریختهّ ست .
دیوارهای خانه ی من درد می کند..
بالا گرفته است تبی سرکوب ،
از بلع ِ ناصوابِ ِ چهل ساله ای دلش آشوب
روی زبانش آی ، چه باری نشسته است !
هضمی که همچنان
ناکام مانده است .
می خواهد آه ، هر چه که خوردهّ ست ، را
بالا بیاورد.
اما دریغ
قی هم نمی کند آسوده تر شود .
انگار ،
باید بماند و
فرسوده تر شود.
فرسوده تر شود .
#کوروش_آقامجیدی
دانه دانه
گرم گرم
پشت پرده
پشت در
پشت شیشه
پنجره
روی برگ و بوته ها
پشت باد
روی بید
از سپهر
بر چمن
ابر
قطره قطره
پاک
می چکد
روی گونه های خاک
یک روند و بی صدا
مثل گریه های من
#معراجیـسیدمرتضی
@walehane
تو را می شناسم
تو با من درآیینه آیینه آیینه بودی
تو با من سوار چرا، تا کجا پیش راندی
تو در ریشه ی واژه رفتی
تو در ریشه ها جا گرفتی
تو از واژه معنا گرفتی
تو بودی،
تو بودی که گل را سرودی
تو بودی که در گل شکفتی
تو بودی که از بوی رنگین آغاز گفتی
هوای دلم را شنیدی
به پایان آغازهایم رسیدی
تو بودی در آغاز پایان درِ خانه بستی
مرا در بتی سخت زیبا شکستی
به آزادی از سخت و زیبا رساندی
تو راندی
مرا از شب و روز راندی
به آن سوی اندوه و شادی کشاندی
و ناگاه آغاز کردی زمان را
تو بودی که آنی به آنی رساندی
کبوتر گرفتی،
کبوتر پراندی.
2
تو را می شناسم
تو با من در اعصاب زخم زمین درد کردی
تو با من خزان دیده ،سبز زمین زرد کردی
تو از با من به کولاک بهمن زدی و گذشتی
تو با من به باران نشستی
به سوی بهاران دویدی.
و من با تو در انفجاری شکفتم
و من با تو از بازوان تو گفتم
که بر گردن من درآفاق می رفت
و من با تو از چشم های تو گفتم
که آیینه می خواست از چشمهایم
که در چاله هاشان نبودند
تو با من به تاراج رفتی
کجا را نگفتی چرا را گرفتی.
3
تو را می شناسم
تو با موصل و دجله هم بند بودی
تو با موصل و دجله ویرانه گشتی
تو آنجا در اشک خدا نطفه بستی
و از قعر چشمان صنعا گذشتی
تو فریاد کردی: کجایی؟
کجایی؟
هوا تیره شد آسمان مُرد
و آب آمد و کوه را خورد
تو ،
آری، تو آرام کردی خدا را
تو خندیدی و شد مدارا
تو را می شناسم
تو با من درآیینه
آیینه
آیینه بودی
25/6/95 ونداربن
از روبرو چه خسته می آید
آه
این مرد آشناست به چشمانم
با این سپید مویش
با این چروک چهره
با این فسرده حالت اگر چه نه...
اما
او را
یک وقت دیده ام
کی بوده
یا کجا
نمی دانم
باید پرسم از او
نزدیکتر که شد ...
خدای من ...
سازندگان آنان
می فهمند
این شیشه های مات چه بی پروا
این شیشه های مات
چه وحشتناک
این شیشه های مات
چه بی رحمند؟
۷۷/۱۰/۱۰
#معراجیـسیدمرتضی
@walehane