مرا
به چشن تولد
فرا خوانده بودند
چرا
سر از مجلس ختم
در آورده ام؟!

چنار بی گنجشک
گنجشک ِ بی چنار
تهران چه کوچک است !
تهران که می شود
کل چنارهایش را
بی گنجشک
از بر کرد .
مادربزرگ می داند
تهران بزرگ نخواهد شد
حتی
از پشت شیشه های عینک ته استکانی اش .
او سالهاست
دلواپسی ش را
در کوچه های دودگرفته
همرنگ سرفه های سیاه شهر
در خود فشرده است .
مادربزرگ ،
چشم انتظار آمدن مردی ست
که راه خانه اش را
از یاد برده است .

ماهیخوار
برکه بیمار نشد
گر چه یک بوتیمار
خنده ی ماهی ی سرخی را بلعید
وَ برد.
باز هم ماهی ها
تخم خواهند گذاشت
برکه خواهد خندید
باز هم خواهی دید
که چه شبهای دراز
بستر روشن این برکه ی صاف
خوابگاه ماه است
گر چه یک بوتیمار
باز هم در راه است..!!
التماس
روزی از غبار راه می رسم
دسته گل به دست
مست مست مست
شعر ریزد از لبم
شعر نه، حقیقتی که هست..
می رسم ز راه و باز
با سلام تازه ای
آن نگاه پر غرور کهنه را
غرق یاس می کنم
پرپرش نکن دوباره خوب من!
التماس می کنم.
در انهدام واژه ی آزادی
ای کاش در کنار ِ تو می ماندم
وقتی به پای مرگ نیفتادی
تهران گرفته حال و هوایم را
تهران به مقصدی که نمی باید
آن مرد توی جادّه ی بارانی
یک روز پشت ِ پنجره می آید
از باد و خون و دود گذشتی و
از ابرهای فاجعه فارغ شو
در خانه خانه خانه ی سیمانی
مثل ِ فروغ یکسره عاشق شو
چشم ِ غزل ترانه ی باران است
ابری گرفته حال و هوایش را
خورشید شو بتاب بر این رخوت
بشنو تو چکه چکه صدایش را
اسطوره ای کنار ِ سکوت و شعر
اسطوره ای که مثل ِ خودش دریاست
در من تعهدی ست به این مصرع:
مهدی همیشه نام ِ تو پا برجاست
...
هرگز نمیرد آنکه دلش دریاست

پرواز را به یاد من آوردی
زبانه های شعله ی بالم را
درشاخه های یاس
رها کردی.
موسیقی سکوت تو
رخساره ی تکیده ی دنیا را
زیبا کرد
رخساره ی تکیده ی دنیا عبوس بود.
باروت ،
با یک فشنگ
کفایت داشت
تا از نفس بیفتم
خون در قیاس رنگ افق های سرخ
دریا شود
دریا،
نگاه ملتمسی
در نی نی دوچشم زمین
که قیل و قال صاعقه را
باور داشت.
گفتی شبی که روح درختان
بیدار می نشستند
رنگ سپیده های وطن
آمیخته
با سرخی خضاب میرغضب شد
و داستان آن همه خورشید
در تیربار و رعشه ی اندام اختران
همرنگ،
دیدی حریق بال کبوتر زبانه زد
شب باوران ؛
تلواره های سردی و خاکستر،
پشت غبار پنجره ها
پشت خواب ها
خرناسه ها
لب می گزیدند از ترس
با رعشه ای که انجماد جهان بود.